Πρόκειται για το film που επηρέασε όσο κανένα άλλο το sci-fi κινηματογραφικό σύμπαν του προηγούμενου αιώνα. Και 50 χρόνια μετά την κυκλοφορία του, ακόμη αναρωτιόμαστε τι διάολο συνέβη στο τέλος. Εκεί που ο ετοιμοθάνατος Dave, ξαπλωμένος στο κιτς δωματιάκι του, έχει ένα στενό τετ-α-τετ με το μονόλιθο:

…και μετά σκάει αυτό. Εεε;


Αν δε θυμάσαι, πάρε μια επανάληψη της τελευταίας σκηνής του 2001 A Space Odyssey, για να μπορούμε να επικοινωνήσουμε. Αλλιώς, δύσκολα θα συνεννοηθούμε. Πάμε!

WTF, σωστά; Στην αρχή, ο Stanley το έπαιζε κουλ και χαλαρός, λέγοντας ουσιαστικά: περί ορέξεως…

These are the areas I prefer not to discuss because they are highly subjective and will differ from viewer to viewer. In this sense, the film becomes anything the viewer sees in it.

Οκ ευχαριστούμε κ. Kubrick. Έλα όμως που το 1980 ο Jun’ichi Yaoi πήρε μια σχετική απάντηση από το σκηνοθέτη, σε μια σύντομη και εντελώς κουλή συνέντευξη. Τι το περίεργο είχε; Βασικά ότι ο Kubrick ήταν εκείνη τη μέρα στο studio, δύο διαδρόμους μακριά, αλλά δεν ψηνόταν να δει άνθρωπο οπότε του μίλησε από το τηλέφωνο. Και τα είπε όλα. Δγιαδώσται!!11!11!!!1111!1

Τι έπαθε λοιπόν ο Dave; Ξαναγεννιέται από την εξωγήινη φυλή και επιστρέφει στη Γη για να σπρώξει λίγο τη φάση για το επόμενο άλμα της ανθρώπινης εξέλιξης. Πιο λιανά;

In a timeless state, his life passes from middle age to senescence to death. He is reborn, an enhanced being, a star child, an angel, a superman, if you like, and returns to earth prepared for the next leap forward of man’s evolutionary destiny.

That makes sense ❤ ❤ ❤

Close